นิทานสำหรับเด็ก: เมื่อลูกชอบเดินเล่นตอนกินข้าว สอนให้มีนิสัยการนั่งกิน

เด็กที่กินไปคำเดียวแล้วก็วิ่งเล่น

พอจัดโต๊ะอาหารเสร็จ เด็กก็จะกินไปคำเดียวแล้วกระโดดลงไปวิ่งเล่นกับของเล่น ถ้าตามเก็บให้กินทีละช้อน เวลาทานข้าวก็กลายเป็นสงครามไปเสียอย่างนั้น ข้าวก็เย็น พ่อแม่ก็เหนื่อยล้า

ที่ลูกยังนั่งที่ไม่ได้เป็นเพราะว่าช่วงสมาธิของเขายังสั้น และการเล่นสนุกกว่าการกิน การให้เขาได้เรียนรู้ด้วยตัวเองว่าทำไมการนั่งถึงดีกว่า แทนที่จะบังคับให้นั่ง จะทำให้บรรยากาศมื้ออาหารเปลี่ยนไป

สงสัยเรื่องราวของเด็กที่วิ่งเล่นขณะกินข้าวไหมคะ? มาดูบทเรียนจากเด็กที่วิ่งเล่นไปพร้อมกับภาพประกอบกันค่ะ พบกับฉากสำคัญในนิทานเรื่องเด็กที่วิ่งเล่นขณะกินข้าว อ่านและพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้กับลูกได้เลยค่ะ เราได้รวบรวมเรื่องราวหลากหลาย ทั้งนิสัยการกินของวัยหัดเดิน, เด็กที่ไม่ยอมกินข้าว, นิทานเกี่ยวกับการสร้างนิสัยการกิน ฯลฯ ในเล่ม 13. ก้นจ้ำ! กินต้องนั่ง!

เหตุผลที่นิสัยการนั่งกินเป็นสิ่งสำคัญ

นิสัยการนั่งกินดีต่อระบบย่อยอาหาร และยังช่วยลดความเสี่ยงจากการทำข้าวหกหรือสำลักได้ด้วย ที่สำคัญกว่านั้นคือมันช่วยพัฒนาสมาธิในการรับประทานอาหาร ทำให้ลูกสามารถกินอาหารได้อย่างเพียงพอและรู้สึกถึงความสุขของการกิน

สิ่งสำคัญไม่ใช่การดุว่า 'ต้องนั่ง' แต่คือการที่ลูกได้สัมผัสความแตกต่างด้วยตัวเอง ว่าถ้าเดินไปรอบๆ ข้าวจะเย็นและไม่อร่อย ต่างจากการนั่งกินแล้วมันยังอุ่นอยู่ ถ้าเขาได้ประสบการณ์ด้วยตัวเอง การนั่งก็จะกลายเป็นทางเลือกของเขา ไม่ใช่การถูกบังคับ

เรื่องราวของก้นป่องของดูบู

ดูบูในเรื่อง "ก้นป่อง! กินข้าวต้องนั่ง!" ก็กินไปคำหนึ่งแล้ววิ่งออกไปทำข้าวหก และเมื่อเห็นข้าวที่เย็นชืดก็ทำหน้าเศร้า ทันใดนั้นแม่ก็เล่านิทานจินตนาการว่า 'บนเก้าอี้มีแม่เหล็กซ่อนอยู่!'

เมื่อได้ยินว่าแม่เหล็กตัวจิ๋วในเบาะรองนั่งจะจับก้นของเขาไว้ ดวงตาของดูบูก็กลมโตขึ้น เขาทำตามกฎที่ฮอรีสอนคือ 'ก้นป่อง! เอาสองมือมาพร้อมกัน ยำๆ กินให้หมดแล้วค่อยลุก' และแม้ว่าลูกบอลจะกลิ้งมา ดูบูก็อดทนและกินข้าวได้จนหมดในที่นั่งเป็นครั้งแรก

เรียนรู้พฤติกรรมการกินด้วยทังโกบุ๊ก

นิทานชีวิตประจำวันของทังโกบุ๊กไม่ได้เน้นการเร่งรัดว่า 'ต้องนั่งกินนะ' แต่จะถ่ายทอดความสุขของการกินอย่างเป็นเรื่องราว เด็กๆ จะได้ติดตามกระบวนการที่ตัวละครชื่อดูบู (Dubu) นั่งและกินข้าวให้หมดด้วยจินตนาการและการเล่นตามกฎ เหมือนกับการรับประทานอาหารของตัวเอง

ด้วยภาพที่อบอุ่นและเสียงเล่านิทาน ทำให้เหมาะที่จะดูด้วยกันก่อนถึงเวลาอาหาร เด็กๆ จะได้เรียนรู้กฎของมื้ออาหารอย่างเป็นธรรมชาติจากการร้องตามท่อนสร้อยกฎสั้น ๆ

มาฝึกฝนด้วยกันที่บ้าน

หลังจากอ่านหนังสือเสร็จแล้ว ลองเชื่อมโยงเรื่องราวเข้ากับเวลาอาหารจริงดูค่ะ อย่างแรก ให้ลูกรู้สึกว่าถ้าวิ่งเล่นไปมาแทนที่จะทำ 'ยาดันชีกี' ข้าวจะเย็นและไม่อร่อย และชี้ให้เห็นถึงความอุ่นของข้าวที่กินตอนนั่งทานด้วยกัน

อย่างที่สอง กำหนดกฎสั้นๆ เช่น 'ก้นตบ, เอามือมาประกบ ยำยำ' และทำให้สนุกด้วยการเล่นจินตนาการแม่เหล็ก ส่วนอย่างที่สาม ในวันที่กินจนหมดเกลี้ยงขณะนั่ง ให้ชมว่า 'กินหมดเลยตอนนั่งทาน!' เพื่อให้เขารู้สึกภูมิใจ

คืนนี้มื้ออาหารจะผ่อนคลายขึ้น

ลองเปลี่ยนเวลาทานอาหารที่เคยต้องตามจูง ให้เป็นช่วงเวลาที่ลูกนั่งและเพลิดเพลินดูสิคะ หากคุณเข้าหาด้วยประสบการณ์แทนการดุ และใช้เรื่องเล่าแทนการเร่งรัด มื้ออาหารก็จะกลายเป็นช่วงเวลาอันอบอุ่นของทั้งครอบครัว

พบกับหนังสือเรื่อง 「ก้นจ้ำ! กินข้าวต้องนั่งนะ!」 และหนังสือนิทานชีวิตของโฮรีเน่ได้ที่ Tango Book เลยค่ะ ด้วยการทดลองใช้ฟรี 7 วัน คุณสามารถสัมผัสประสบการณ์เวลาทานอาหารที่เปลี่ยนแปลงไปตั้งแต่มื้อเย็นวันนี้

คำถามที่พบบ่อย

ถาม: ถ้าลูกเดินไปมาขณะกินข้าว ควรทำอย่างไรดีคะ?

ตอบ: ให้กำหนดกฎอย่างอ่อนโยนว่าการกินข้าวต้องนั่งที่เก้าอี้ค่ะ ลองทำให้มันเหมือนเกมที่ต้องนั่งและกินโดยเอาบั้นท้ายติดกับที่ดูสิคะ พวกเขาจะอยู่ประจำที่ได้เองตามธรรมชาติ

ถาม: ลูกไม่สามารถมีสมาธิกับการกิน และชอบลุกขึ้นตลอดเวลาเลยค่ะ

ตอบ: ช่วงเวลากินข้าว ให้เก็บของเล่นหรือหน้าจอให้ห่างออกไป แล้วลองกินพร้อมกับการพูดคุยกันดูนะคะ แม้แต่เด็กที่ชอบเดินไปมาขณะกินข้าว ก็จะนั่งได้นานขึ้นในบรรยากาศโต๊ะอาหารที่สนุกสนานค่ะ

ถาม: จะส่งเสริมให้ลูกมีนิสัยการนั่งกินข้าวนั้นได้อย่างไรคะ?

ตอบ: ถ้าลูกนั่งกินแม้เพียงช่วงเวลาสั้นๆ ให้ชมเชยอย่างมาก และค่อยๆ เพิ่มระยะเวลาขึ้นมาค่ะ การให้เห็นภาพที่ทั้งครอบครัวนั่งกินข้าวด้วยกันก็เป็นแบบอย่างที่ดีได้เช่นกันค่ะ

นิทานคลาสสิกดีๆ ที่ควรอ่านด้วยกัน

ถ้าคุณอ่านนิทานเรื่องนี้สนุกแล้ว ลองดูแบบนี้ นิทานคลาสสิกลองอ่านด้วยกันดูนะคะ/ครับ

• 01. กินให้ครบสี มีพลังสายรุ้ง!
• 02. แปรงฟันซู่ๆ วิ้งๆ!
• 03. ฟองฟู่ๆ สะอาดเอี่ยม!
• 04. ปัสสาวะปุ๊บ เก่งจังเลย!

อ่านเรื่องนี้เป็นหนังสือภาพบน Tangobook

ดูบทความทั้งหมดในบล็อก Tangobook